Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

Κεκλεισμένων των θυρών! (μυθοπλασία)

Όταν θα πεις το "ύστατο χαίρε" στη ζωή που ονειρεύτηκες μαζί του, όταν θα δεις σε slow motion αυτά τα λίγα ή πολλά όνειρα να εξατμίζονται, όταν θα αισθάνεσαι την καρδιά σου να σφίγγει και να ραγίζει, όλος αυτός ο συναισθηματικός πόνος σε κάνει να δίνεις μια κλωτσιά στην πόρτα που άνοιξες και να φωνάζεις <<φύγε γρήγορα>>. 
<<Θα σου τηλεφωνήσω όταν φτάσω>>
<<Να πάρεις αγκαλιά τις επιλογές,τις προτεραιότητες, τα λόγια, όσα έταξες και αυτά που δεν έκανες και να μείνεις μακριά από το τηλέφωνό μου. Αρνούμαι ... Αρνούμαι να επιλέγεις να με πονάς. Επιλέγω να πονάω μόνη μέχρι μια μέρα να εξατμιστεί και αυτός ο πόνος>>.

Κλείσε την πόρτα δυνατά. Τόσο δυνατά, όσο δυνατό ήταν το τρίξιμό της όταν την άνοιξες να μπει. Το άκουσμα αυτού του δυνατού χτύπου θα σου θυμίσει σε κλάσματα δευτερολέπτου ό,τι πιο όμορφο έχεις να θυμάσαι από την κοινή σας (μικρή ή μεγάλη) πορεία. Λίγες μικρές αναμνήσεις που καθώς έρχονται στο μυαλό θυμίζουν το πλατύ σου χαμόγελο ευτυχίας και η καρδιά, αυτή που τώρα σε προδίδει ανεξέλεγκτα, κάνει ένα χοροπηδητό και μετά καταρρέει. Χτυπάει βαριά, αργά και σταθερά μιας που βιώνει έναν μικρό θρήνο.

Διάβασα τυχαία τις προάλλες πως η ερωτική απογοήτευση έχει τα ίδια συμπτώματα στον οργανισμό με αυτά της απεξάρτησης από τα ναρκωτικά. Ομολογώ πως δεν το είχα συνδυάσει ... Απεξάρτηση η μία, απεξάρτηση και η άλλη. Απεξάρτηση από το εθιστικό θέαμα του προσώπου του που όταν θα τον δεις τυχαία ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΕΧΕΙΣ ΕΠΙΛΕΞΕΙ, τρέμει για λίγο το σώμα, χάνεται ο αυτοέλεγχος και προσπαθείς να ανακτήσεις τις λίγες δυνάμεις σου. Νιώθεις πως αν τον κοιτάξεις ένα δευτερόλεπτο παραπάνω, θα προδώσει η ματιά σου όλα όσα σκέφτεσαι, όλα όσα νιώθεις ακόμα και αυτά που δεν θα ήθελες ποτέ να μοιραστείς με άνθρωπο. Νιώθεις το βλέμμα του να σε περνάει ακτινογραφία και εσύ στέκεσαι άγαλμα δείχνοντας με μαεστρία ότι είσαι δυνατή και δεν θα σε λυγίσει ξανά! Όχι πάλι ρε φίλε... 

Περνάει από το μυαλό σου αστραπιαία ο λόγος που έκλεισες την πόρτα του και ανορθώνεις. Ισιώνεις τους ώμους και θυμάσαι τι σε πόνεσε. Επαναλαμβάνεις ξανά "όχι πάλι..." και συνεχίζεις "τα δεδομένα τα δικά μου σου απέδειξα ότι αλλάζουν αντιστρόφως ανάλογα με του απέναντι. Τα δεδομένα τα δικά σου για εμένα όμως δεν άλλαξαν. Κάνε το πράξη! Αλλιώς φύγε και μην κοιτάς πίσω". Μπαμ!

Ξέρω πως θα ήθελες να την κλείσεις αυτή τη ριμάδα πόρτα ήρεμα και απαλά αλλά, πίστεψέ με, είναι ανέφικτο γιατί δεν το πιστεύει κανείς από τους δύο. Δεν μπορείς προπάντων εσύ να πιστέψεις ότι ήρθε το τέλος. Δεν ξέρεις καν αν θέλεις να έρθει αυτό το τέλος. Όσο "ήρεμα και απαλά" κατεβάσεις το πόμολο, τόσο πιο πολλές φορές η καρδιά και των δύο θα μονολογήσει "εμείς οι δύο θα τα ξαναπούμε σύντομα". Και τα ξαναλέτε! Όντως τα ξαναλέτε. Τι λέτε; Μπαρούφες για να καλυφθεί το συναισθηματικό κενό των ημερών που χάθηκαν που δεν τα λέγατε. Επικοινωνία τύπου << Να σου πω ένα νέο; Χθες έφαγα μακαρόνια!>>
<<Ουάου! Αλήθεια; Τι εκπληκτικά νέα είναι αυτά...>>
Από εδώ, από εκεί, μία ώρα συνομιλία και αποτέλεσμα μηδενικό για το καίριο πρόβλημά σας.

Όσο πιο νωπό είναι, τόσο πιο δύσκολα ξανανοίγεις πόρτες. Φαντάσου να σου χτυπήσει κάποιος ενώ περνάς την φάση σου και να ανοίξεις. Αναμαλλιασμένη, ξενυχτισμένη, με μια ατελείωτη μυρωδιά νικοτίνης, τα μάτια μισόκλειστα γιατί αρνείσαι να ανοίξεις ακόμα και αυτά και τον κοιτάς σαν το σιχαμερό έντομο που ΤΟΛΜΑΕΙ να εισέλθει στον χώρο σου σε πολύ λάθος χρόνο. <<ΤΙ ΘΕΣ;>>, δύο λέξεις μονάχα με μια προδιάθεση απειλής φτάνουν για να τον κάνουν να το βάλει στα πόδια. Και ή που θα μασήσει ταραμά και θα γίνει καπνός, γιατί φοβάται τα δύσκολα, φοβάται την ανάληψη ευθυνών και γενικά φοβάται που αναπνέει και ζει, ή που θα μπαστακωθεί πεισματικά με τα χέρια σταυρωμένα να λύσει το μυστήριο του τριγώνου των Βερμούδων.
Που στο εύχομαι το τελευταίο γιατί είναι "όμορφο να βρεις κάποιον να κατακτήσει το κορμί σου, μα είναι ακόμα πιο όμορφο να βρεις αυτόν που θα κατακτήσει την ψυχή σου"!

Κλείσε την πόρτα καλή μου, αρκετά πούντιασες με μισάνοιχτες πόρτες...
Κλείσε την δυνατά με θόρυβο και εις άλλα (χτυπήματα) με υγεία!




* για την φίλη μου Χριστίνα, που σίγουρα περίμενε ένα άρθρο σαν όλα τα άλλα μα εγώ επέμενα μέσα μου πως πιο πολύ θα την αγγίξει συναισθηματικά ένα άρθρο-μυθοπλασία 

Κυριακή, 8 Ιουλίου 2018

Θάρρος ή αλήθεια;


Editorial
Εννιά μήνες ... εννιά ολόκληροι μήνες πέρασαν από την τελευταία φορά που μπήκα να σου κάνω την τελευταία μου καταχώρηση. Ήταν η συνέντευξη με την Αργυρώ τότε, θυμάσαι; Ήταν μια πολύ καλή εποχή ψυχολογικά μέχρι που ξεκίνησε μια ανεξέλεγκτη κατιούσα. Δεν υπήρχε καμία ελπίδα έμπνευσης και δεν ήθελα να σε βλέπω καν. Γιατί σε έστησα με τόση αγάπη, με τόσο κόπο, αφιέρωσα ώρες και χρόνια γραψίματος για να σε γεμίσω και δεν ήθελα να παραδεχτώ ότι το εγκατέλειψα και αυτό! Αυτό που όχι μόνο με γέμιζε, αλλά έκανε τα ατομικά μου ταξίδια να παίρνουν άλλη διάσταση. Κάθε τι όμως έχει τον λόγο του που γίνεται και εγώ επέστρεψα να σε ελευθερώσω από την σκόνη που σε σκέπασε αυτούς τους μήνες απουσίας μου. Είμαι εδώ, είμαι ξανά εδώ με νέους στόχους στο κεφάλι μου, στήνοντας μια νέα ζωή και δίπλα μου συνοδοιπόρος σε αυτό θα είσαι και εσύ!

Στα χρόνια του δημοτικού είχαμε ένα παιχνίδι που, αν δεν κάνω λάθος, μέχρι σήμερα διαιωνίζεται. Λεγόταν "θάρρος ή αλήθεια" και σκοπός του ήταν να "ψιλοεκτίθεσαι" όποια επιλογή και αν διάλεγες από τις δύο. Στο "θάρρος" η παρέα σε έβαζε να κάνεις κάτι risky που θα έδειχνες ότι δεν διστάζεις να το κάνεις και, ομοίως, στο "αλήθεια" σου έκαναν μια ερώτηση που ήξερε κάποιος από όλους ότι ήταν όντως αλήθεια αυτό που ρωτούσαν οι υπόλοιποι και έπρεπε εσύ απλά να το παραδεχτείς γιατί αλλιώς καιγόσουν. Στην πραγματικότητα όμως, αυτό το παιχνίδι καλείσαι να το παίξεις καθημερινά στην ζωή σου. Καλείσαι να έχεις το θάρρος να αποφασίσεις και να πράξεις και επιπλέον, καλείσαι να παραδεχτείς αλήθειες στον εαυτό σου.

- Θάρρος ή αλήθεια; Θάρρος!
Έχεις το θάρρος να παλέψεις για την ευτυχία σου; Να παλέψεις και να την διεκδικήσεις ακόμα και αν χρειαστεί να φτύσεις αίμα γι'αυτή. Να μάθεις να μην "βολεύεσαι" με τα ημίμετρα και με ό,τι δεν σου κλειδώνει το μυαλό και δεν στο απασχολεί ευχάριστα αλλά δυσάρεστα. Να φροντίσεις να ρίξεις γροθιά στο μαχαίρι όταν αντιλαμβάνεσαι ότι και η νέα μέρα που ξημέρωσε για εσένα είναι μια ακόμα μέρα απόλυτης μελαγχολίας και πολύωρης σκέψης καθώς τίποτα και κανείς δεν πρόκειται να αλλάξει παρά μόνο εσύ! Μόνο εσύ αλλάζεις και κάνεις εκπτώσεις στον εαυτό σου, δεν το βλέπεις; Πως ήσουν, πως έγινες και πως θα γίνεις με τον δρόμο που ακολουθείς; Δεν θα αλλάξεις για κανέναν. Τέλος! Οι εκπτώσεις είναι για τα μαγαζιά. Θέλησε την ζωή σου πίσω και δώσε της νέους στόχους.

- Θάρρος ή αλήθεια; Αλήθεια!
Είναι αλήθεια ότι φοβάσαι για κάθε σου βήμα; Φόβος, τι είναι ο φόβος; Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που όταν σε κατακλύσει, σε δεσμεύει, σε μαστιγώνει μέχρι που σε καθηλώνει και δεν μπορείς να κάνεις βήμα μπρος. Ποιος δεν τον έχει νιώσει γύρω μας; Και όμως ο φόβος είναι ένα άχρηστο συναίσθημα που όταν καταλάβεις ότι ένα βήμα πιο μπροστά από τον φόβο είναι το "θάρρος", θα δώσεις στη ζωή σου μια άλλη γεύση. Νιώθεις σούπερ ήρωας! Ναι, νιώθεις σούπερ ήρωας! Δεν υπάρχει "φοβάμαι να κάνω αυτό". Κάνε το όσο και αν σε φοβίζει γιατί ό,τι και να σου φέρει μπροστά, είτε σωστό είτε λάθος, κάτι θα μάθεις και από τους δύο δρόμους που πιθανώς να επιλέξεις. Γιατί είναι πιο ρεαλιστικό να σου φέρει κάτι αρνητικό και όχι κάτι θετικό; 



- Θάρρος ή αλήθεια; Θάρρος!
Έχεις το θάρρος να ξεκινήσεις από την αρχή σαν να γεννήθηκες τώρα; Μόνος, με μόνη συντροφιά την οικογένεια. Γιατί αυτοί είναι και οι μόνοι που θα σε στηρίξουν όποιες και αν είναι οι διαφωνίες τους ως προς τις επιλογές σου. Θα σε συμβουλέψουν, θα σε συζητήσουν, μπορεί να γίνουν και επικριτικοί πολλές φορές αλλά στην τελική, εσύ είσαι ο δικός τους άνθρωπος και θα σε στηρίξουν. Φίλοι; Ποιοι φίλοι; Δύο-τρεις το πολύ και αυτοί δεν θα χρειάζονται τίποτα απολύτως για να σου σταθούν. Θα τους καταλάβεις ποιοι είναι. Είναι αυτοί που θα λάβεις ένα μήνυμα τύπου "έρχομαι να σε πάρω, δεν μπορώ να ξέρω ότι είσαι κλεισμένη στο σπίτι". "Τι κάνεις; Είσαι καλά; Έχω τρεχάματα γι'αυτό δεν έχω έρθει να σε δω αλλά να ξέρεις σε έχω στο μυαλό μου και θα σου στέλνω κάθε μέρα μέχρι να σε δω να τα πούμε". "Να έρθεις να σε δούμε, σε αγαπάμε και σε εκτιμάμε και ό,τι χρειαστείς είμαστε εδώ". Κάνε το βήμα μπρος και οι φίλοι σε όποια απόσταση και αν βρίσκονται, είναι εκεί! Θα σε στηρίξουν ακόμα και με μία κουβέντα μικρή, λακωνική και χωρίς πολλές φανφάρες.

-Θάρρος ή αλήθεια; Αλήθεια!
Είναι αλήθεια ότι ξεπέρασες κάθε φόβο σου και τα λίγα βήματα που έκανες σε οδηγούν στην όποια ευτυχία κυνηγάς; Είναι αλήθεια! Είναι αλήθεια πως μετά από κάθε σταύρωση έρχεται η ανάσταση. Δεν ζητάς πολλά, δεν ζητάς σχεδόν τίποτα. Το μόνο που ζητάς είναι ηρεμία και όσο βλέπεις ότι είσαι ήρεμος, τόσο πιο κοντά πηγαίνεις σε ό,τι θέλεις. Καταλαβαίνεις και μονολογείς ότι τώρα θα είσαι καλά όσο και αν δεν ήθελες πριν να παραδεχτείς ότι τώρα θα είσαι καλύτερα σε σχέση με αυτό που ήσουν. Είναι λίγα μόνο βήματα σαν αυτά τα πρώτα βήματα που κάνει ένα μικρό παιδί όταν προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του αλλά παραπατάει. Είναι ακριβώς τα ίδια βήματα! Και τι έγινε αν παραπάτησε, αν έπεσε και χτύπησε; Δεν έμαθε μετά να στέκεται και να περπατά όρθιο; 

Αυτό το παιχνίδι λοιπόν σε έχει μεγαλώσει και εσύ το παίζεις μόνος καθημερινά όταν κάνεις την αυτοκριτική σου πριν κοιμηθείς. Απλά δεν το έχεις συνειδητοποιήσει. Και αν η τότε νεαρή σου ηλικία σε έβαζε να απαντάς "δεν κωλώνω ρε, θάρρος!", τώρα τι σε κάνει να κωλώνεις; Το ότι μεγάλωσες; Το ότι δεν θα κάνεις τα χατίρια άλλων; Ποιος από αυτούς τους άλλους νιώθει αυτό που νιώθεις μέσα σου εσύ; Ποιος από αυτούς τους άλλους έβγαλε τα καρφιά σου όταν σταυρώθηκες; ΚΑΝΕΙΣ! Αυτοί που σου τα έβγαλαν είναι και αυτοί που σε στήριξαν, που σε ένιωσαν και που σε έσπρωξαν να προχωρήσεις μπροστά. Προχώρα μπροστά! Θάρρος ή αλήθεια; 

Τάνια Πίντζου

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

#Almopia_Edition: Η Αργυρώ Σουρτζή από την Λαμία, στην Αριδαία για δουλειά! Άνοιξε την καρδιά της στην κάμερα του Aridaia News!

Editorial 

<<Μία παρά δέκα... έχω ακόμα ώρα. Μία ακριβώς, μία και δέκα. Άργησα για μια ακόμα φορά και θα με ψάχνουν. Το άγχος νομίζω ότι θα ξεχειλίσει από το στόμα μου σαν τους καταρράκτες του Νιαγάρα.

Μπαίνω βιαστικά στο αυτοκίνητο και σκέψεις χοροπηδούν στο μυαλό μου αναιρώντας παταγωδώς η μία την άλλη. Ποια είναι η κοπέλα αυτή; Θα θέλει να απαντήσει σε όσα ρωτήσω ή θα μπλοκάρει, θα μπλοκάρω και θα καταστρέψουμε την συνέντευξη; Τα λόγια του Σταύρου ηχούν στο μυαλό μου έντονα "να είσαι φυσική, να μην αγχωθείς".

Έφτασα... Με περιμένουν ήδη και εγώ προσπαθώ να καλύψω την αμηχανία μου λέγοντας αστεία όπως πάντα, για να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα. Συνήθεια που δεν πρόκειται να αλλάξω ποτέ γιατί με βγάζει από την δύσκολη θέση όπως και τον συνομιλητή μου.

Χαιρετώ και διακρίνω μια ευγενική παρουσία με ένα πολύ λαμπερό χαμόγελο. "Γεια σου Αργυρώ", "Γεια σου Τάνια"... Χαμόγελο! Α, μ'αρέσει αυτό το κορίτσι! Είναι άνετη, είναι δυναμική και νιώθω ότι έχει να μου πει πολλά σήμερα. "Είστε έτοιμες; 3-2-1 ...Πάμε!".>>

Τάνια 


(#Almopia_Edition, επεισόδιο 1, δημοσιεύτηκε από το Aridaianews.gr στις 14/10/2017)

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Μην ξέροντας τι έκανες, πέρυσι το "καλοκαίρι"...

<<Και καλά να μην ήξερες τι έκανες... Θες λίγο η ηλικία, θες λίγο η φοιτητική ανέμελη ζωή, θες λίγο το καλοκαιράκι, θες λίγο ο χωρισμός που πλέον ήταν καιρός να ξεπεράσεις, θες λίγο οι υποχρεώσεις που σε έπνιγαν και ήθελες να ξεσκάσεις; Σε δικαιολογείς και προχωράς. Και το πιο πιθανό είναι να μην κοιτάξεις καν πίσω ή αν κοιτάξεις να έχεις μια γλυκιά μέθη, μια μακρινή ανάμνηση, ένα κόκκινο κρασί στα χείλη...Και καλά θα κάνεις!
Έλα όμως που υπάρχουν και εκείνες οι αναθεματισμένες φορές που όχι μόνο ήξερες τι έκανες,αλλά παρότι το έβλεπες, ναι, το έβλεπες ότι δεν ήταν μόνο στραβός ο γυαλός, αλλά και εσύ αρμένιζες υπερβολικά στραβά, δεν έκανες τίποτα. Είχες πλήρη επίγνωση της αλλοπρόσαλης συμπεριφοράς σου, καταλάβαινες ότι, όχι μόνο απομακρύνεσαι από ανθρώπους που αγαπάς, αλλά κυρίως ότι δεν τους αφήνεις και περιθώρια να σε πλησιάσουν. Και παρολ΄αυτά τον χαβά σου εσύ. Και το ήθελες ...το ήθελες τόσο πολύ να μην τους αφήσεις να χαθούν, πάλευες να φωνάξεις ότι πονάς και εσύ, αλλά είχες χαθεί στο ίδιο σου το μυαλό. Γιατί στο μυαλό σου πίστευες ότι έκανες το σωστό, ότι τους προστάτευες, ότι έπρεπε να απομακρυνθείς για ό,τι κακό τους είχες κάνει...
Αλήθεια πόσο μεγάλο ήταν πια αυτό το κακό; Αναρωτήθηκες ποτέ σοβαρά; Αφού σε έψαξαν, προσπάθησαν να τα βρείτε, σε συγχώρεσαν και όχι μία αλλά πολλές φορές. Γιατί κατέβασες τοίχους γύρω σου; Γιατί να αυτοτιμωρείσαι; Γιατί να λες και να λες και να λες συνεχώς στον εαυτό σου πως δεν τους αξίζεις; Και οκ, το κάνεις... Για πόσο όμως θα το συνεχίσεις; Και όταν πια σταματήσεις, θα έχεις κουράγιο να μετρήσεις τις απώλειες;
Λένε συχνά πως αυτός που πλήττεται από κάτι ,και δεν εννοώ κάποιο αντικείμενο ή εργατικό ατύχημα για να συνεννοούμαστε, είναι αυτός που πονά πιο πολύ, αυτός που του μένει ένα αγκάθι. Μίσες αλήθειες σου λέω εγώ και κολοκύθια. Γιατί ο άλλος δεν είναι άνθρωπος; Δεν έχει το δικαίωμα να ακουστεί και η δική του εκδοχή; Δεν έχει δικαίωμα να έχει κάνει λάθη ,όχι από εγωισμό ,αλλά γιατί τότε τα έκρινε ως τις μόνες ορθές λύσεις; Δεν υπάρχει περίπτωση να έκαναν και οι άλλοι λάθη; Δε υπάρχει περίπτωση να έφυγε ,όχι γιατί το ήθελε, αλλά γιατί αν έμενε θα έπρεπε να αποκαλυφθούν πρόσωπα και γεγονότα; Μήπως έπρεπε να δώσει άτομα στον τάκο, για να αποδείξει πως και ο ίδιος δέχτηκε ύπουλα χτυπήματα; Χτυπήματα που τον οδήγησαν να δράσει ως άγριο θηρίο επιτεθέμενο προς πάσα κατεύθυνση. Το ξέρεις από παιδί ,μην το παίζεις σοκαρισμένος. Μαζί με τα χλωρά...
Και ναι, τελικά σταματάς το αυτομαστίγωμα και το μόνο που σου μένει είναι ένας βουβός πόνος. Και ο άτιμος, αν και βουβός, σου διαλύει το μυαλό,σε αφήνει για μέρες χωρίς διάθεση, σε κολλάει στο παρελθόν. Και πρόσεξε. Το ξέρεις και το ξέρω πως δεν πονάς για όλους όσους έχασες ,καθώς πολλοί δεν ήταν άξιοι να μείνουν, αλλά για όσους άξιζαν. Για όσους αγάπησες και αγαπάς με την πιο βαθιά σημασία της λέξης, αλλά ποτέ δεν τόλμησες να το πεις, γιατί είχες την πεποίθηση πως αυτό ισούται με αδυναμία. Με ένα άνοιγμα της ψυχής σου που τόσο ξεροκέφαλα κρατούσες μακριά από όλους. Κράτα τη και να τη χαίρεσαι!
Και ποιοι ήταν τελικά αυτοί που κατατάσσεις στις σημαντικές απώλειες; Εσύ ξέρεις...Σύντροφοι, φίλοι, εραστές, συγγενείς, ανεκπλήρωτοι έρωτες. Έχει καμιά σημασία;
Δούλεψε μέσα σου, μάθε να διεκδικείς, να μιλάς όταν έχεις κάτι να πεις και να μη σιωπάς, καθώς όχι μόνο δε θα θεωρηθεί ανωτερότητα ,αλλά πιθανώς να το μετανιώνεις για το υπόλοιπο της ζωής σου. Μη φοβάσαι να λες σε αγαπώ, μη φοβάσαι να αγκαλιάζεις, μη φοβάσαι να κοιτάς στα μάτια τους άλλους μην τυχόν και δουν την ψυχή σου. Ας τη δουν... Αν προλάβεις όμως να δεις εσύ τη δική τους;
Τότε θα ξέρεις τι κάνεις στη ζωή σου, ποιους θες να έχεις και ποιοι θέλουν να έχουν εσένα. Τότε κάθε ‘’καλοκαίρι’’ θα είναι δικό σου. Και το κυριότερο...Θα ξέρεις!>>


Ζέτα Παπαδημητρίου

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Almopia Edition


Σας παρουσιάζω το concept του νέου βήματος! Το Almopia Edition θα σας γνωρίσει ανθρώπους που θέλουν να μοιραστούν κάτι σε μια πολύ φιλική κουβέντα μαζί μου ξεχνώντας την απολύτως σοβαρή έννοια της "συνέντευξης".
Stay tuned ... :)

Τάνια Πίντζου 
Aridaia News®

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Psycho-σωματικός κόσμος


«Ψυχοσωματικά ονομάζονται τα σωματικά συμπτώματα που δεν οφείλονται σε κάποια οργανική ή παθολογική αιτία, η ένταση όμως και ο τρόπος που εκδηλώνονται, είναι παρόμοια με τη φύση των συμπτωμάτων που προκαλούνται από μια βιολογική ασθένεια. Τα ψυχοσωματικά αποτελούν ένα μέσο έκφρασης των καταπιεσμένων δυσάρεστων συναισθημάτων και των ψυχολογικών συγκρούσεων/αδιεξόδων του ατόμου, μέσα από το σώμα» Βασιλική Μαργέτη, ψυχολόγος.

"Όταν πονάει η ψυχή, νοσεί το σώμα". Πέρασε όλως τυχαίως αρκετές φορές μπροστά από τα μάτια μου το τελευταίο διάστημα. Πρόταση που ίσως θα έπρεπε να δώσω λίγη περισσότερη σημασία από αυτή που της έδωσα. Ψυχοσωματικά προβλήματα που λίγο πολύ όλοι έχουμε συναντήσει στην γεμάτη και στρεσαρισμένη ρουτίνα μας. Έντονο άγχος που σου προκαλεί δυσκολία στην αναπνοή, στομάχι που κυριολεκτικά νιώθεις ότι έχει πετρώσει, έντονη φαγούρα σε όλο το σώμα, κόμπος στον λαιμό, συμπτώματα που όταν δυσκολεύεσαι να μιλήσεις για όσα σκέφτεσαι ή πνίγεις, εμφανίζονται στο σώμα σου και προδίδουν ότι προφανώς κάτι δεν πάει καλά με εσένα. Όλο αυτό "σκάει" όταν νιώθεις μια εσωτερική καταπίεση για κάτι που θέλεις να κάνεις αλλά δυσκολεύεσαι, για κάτι που πνίγεις να μην πεις ή καταπολεμάς την θέλησή σου πεπεισμένος ότι την έχεις προσπεράσει. Το προσπερνάς ή νομίζεις ότι το προσπέρασες με αποτέλεσμα κάποια στιγμή αυτό να βρει την εξοδούλα του και να χτυπήσει σαν ξεχασμένο ξυπνητήρι.


Ανθίζουν οι έρπητες στα χείλια, το στομάχι βρίσκεται σε έξαρση από νευρόπονο και κάθε πόνος που εμφανίζεται αργότερα είναι σοβαρό επακόλουθο των όσων ένιωσες και δεν μίλησες. Η γεμάτη υποχρεώσεις ρουτίνα, η απαιτητική μας εργασία για να κερδίσεις το δυνατόν περισσότερα, η οικονομική δυσκολία που αντιμετωπίζει το κάθε σπίτι την σήμερον ημέραν, συμβάλλουν αρνητικά όλα μαζί στην ατομική μας ψυχοσύνθεση με αποτέλεσμα να δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο οι διαπροσωπικές μας σχέσεις. Και πόσα θα πνίξεις; Και πόσα θα προσπεράσεις; Ή λαμβάνοντάς το από την αντίθετη πλευρά, πόσο θα μιλήσεις; Που θα μιλήσεις; Ποιον θα "ενοχλήσεις"; Τι να πρωτοπείς που κουράζεσαι και κουράζεις; Και ποιος είναι τόσο ειδικός για να σου πει τι να κάνεις και πως να το κάνεις για να βοηθηθείς; Ερωτήματα που κυριεύουν την λογική σου και αυτός είναι ο ένας λόγος που τα χαντακώνεις μέσα σου και τελικά δεν μιλάς πουθενά. Κλείνεσαι στον εαυτό σου προσπαθώντας να πείσεις για μια ακόμα φορά το μυαλό ότι είσαι δυνατός/ή και θα τα καταφέρεις μόνος/η.

Όταν το άγχος έχει κατακτήσει ώρες ύπνου και ξύπνιου, επειδή κατ'εμέ κανείς δεν μπορεί να σου υποδείξει τι είναι σωστό και τι λάθος (μιας που το σωστό και το λάθος είναι έννοιες διφορούμενες και ποικίλουν σημασίας για το κάθε ανθρώπινο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ον), εφόσον τα συμπτώματα και οι εξάρσεις συνεχίζουν, η κατάλληλη μορφή βοηθείας είναι η ψυχανάλυση. Ένας καλός ψυχολόγος/ψυχίατρος πάντα έχει μια σκέψη ή έναν λόγο λίγο περισσότερο <<πιασάρικο>> από αυτόν της οικογένειας ή των φίλων μας. Εν έτει 2017 υπάρχει ακόμα κόσμος που τους αντιμετωπίζει ως πεταμένα λεφτά και κομπογιαννίτες. Όπως νοσεί το σώμα σου και πηγαίνεις στον γιατρό για να σε θεραπεύσει, έτσι μπορεί να νοσήσει (άθελά σου) και η ψυχή. Γιατί την αφήνεις αθεράπευτη;

(το άρθρο "Psycho-σωματικός κόσμος"δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2017 από τo AridaiaNews.gr)

Παρασκευή, 1 Σεπτεμβρίου 2017

Ασυμβίβαστοι Αθυρόστομοι

(Όπα και να'μαι να σκάω πάλι σαν πυροτέχνημα στις οθόνες σας! Aloha, λοιπόν.. 'Επρεπε να πάω διακοπές για να κάνω brainstorming, δεν εξηγείται αλλιώς. Μας χρωστούσα κάτι: ένα θέμα αφιερωμένο στους αθυρόστομους. Ναι σε αυτούς τους "πω πω παναγία μου πως μιλάει έτσι" που δυστυχώς/ ευτυχώς είμαστε πολλοί. Και όπως καταλαβαίνετε, έστω για τα τυπικά δεν εξαιρώ τον εαυτό μου απ'αυτούς γιατί ειδικά εγώ όσο και να θέλω να κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου, δεν θα χωρέσω ποτέ...)

αθυρόστομος, -η, -ο
που στο λόγο του χρησιμοποιεί λέξεις ή εκφράσεις άσεμνες, προσβλητικές, μη πρέπουσες, αγοραίες, καθώς και βωμολοχίες

Ο/η μη κοινωνικά αποδεκτός/ή από το ευρύ σύνολο γιατί ντροπιάζει άπαντες ή γίνεται απόδεκτός/ή για ένα σύντομο χρονικό διάστημα. Ο αθυρόστομος λέει τα πράγματα ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ με το όνομά τους. Δεν πάει τριγύρω για να περιγράψει κάτι, γεγονός που πολλές φορές είναι αστείο. Το αστείο βέβαια έχει πάντα και τα όριά του και ο κόσμος πλέον που ανήκουμε μέσα σε αυτόν και εμείς, ευκολότερα στοχοποιεί παρά συγχωρεί ή δικαιολογεί. Δεν είσαι γι'αυτούς κάτι παραπάνω από αγενής, τραμπούκος, "τσερόκι" και λοιπούς χαρακτηρισμούς που πιθανώς να'χεις ακούσει. Αισθάνεσαι αδικημένος... Ναι και όμως αισθάνεσαι αδικημένος γιατί ξέρεις ότι έχεις ξεκαθαρίσει ότι αυτός είσαι, δεν θέλεις να αλλάξεις. Γιατί εσύ δέχεσαι τον γκρινιάρη, τον τσιγγούνη, τον φαφλατά, τον πολύξερο και αυτοί να μην δέχονται εσένα; Επειδή οι χαρακτηρισμοί σου περιέχουν βωμολοχίες και όχι ευγενικές λεξούλες; Και τι, η βρισιά που μπορεί να ξεστομίσεις δεν είναι και τόσο γνωστή ή μήπως είσαι ο πρώτος σε αυτόν τον κόσμο που Ω ΘΕΕ την ξεστόμισες;


Ο περίγυρος λοιπόν επικεντρώνεται στα αρνητικά της αθυροστομίας αλλά θα ήταν πολύ καλό το να δούμε και τα θετικά της. Ένα εξ αυτών, είναι ότι ο αθυρόστομος δεν έχει φραγμούς. Όταν λοιπόν δεν έχει φραγμούς στο να σκεφτεί τι πρέπει να πει και πως να το πει και είναι ελεύθερος να μιλήσει, θα ξεστομίσει ό,τι έχει να πει συμπεριλαμβανομένης και της αλήθειας. Με αυτόν τον τρόπο εκφράζουν καλύτερα αυτό που νιώθουν μέσα τους χωρίς να έχουν σκοπό να βλάψουν τον συνομιλητή τους.«Τα ευρήματα των μελετών υποδεικνύουν με συνέπεια ότι υπάρχει σημαντική συσχέτιση μεταξύ βωμολοχίας και ειλικρίνειας και ότι η συσχέτιση αυτή που εντοπίστηκε σε ατομικό επίπεδο μεταφράζεται στο κοινωνικό σύνολο» αναφέρει η σχετική μελέτη, η οποία πρόκειται να δημοσιευθεί στην επιθεώρηση Social Psychological and Personality Science.

Δεν είναι άξια επιβράβευσης η αθυροστομία ούτε χειροκροτήματος. Σε καμία περίπτωση δεν προσπαθώ να την αγιοποιήσω ή να της ρίξω ελαφρυντικά. Ελαφρυντικά προσπαθώ να ρίξω στους ανθρώπους που την χρησιμοποιούν γιατί μπορείτε να το πείτε ασθένεια. Αν τους έλειπε κάποιο άκρο, θα λέγατε "αχ κοίτα πως περπατάει ο κουτσός". Είναι πιο εύκολο για εσάς το "αχ άκου πως μιλάει;". Και κατά τα άλλα σε άλλες περιπτώσεις είστε οι ίδιοι άνθρωποι που λέτε "εγώ δεν έκρινα κανέναν, δικαίωμά του ο καθένας να κάνει ότι θέλει". Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και πραγματικά σας ζηλεύω γιατί, ξαναλέω, εγώ δεν χωράω για να το κάνω!

Να ξέρετε εσείς που πάτε να μετατρέψετε τον αθυρόστομο σε Παπανούτσο, είναι λιγότερες από 50% οι πιθανότητές σας να το πετύχετε. Γιατί αυτός ο άνθρωπος σίγουρα θα έχει προσπαθήσει αυτόβουλα να αλλάξει αυτό το χαρακτηριστικό του επί ματαίω, σίγουρα οι γονείς του όταν θα ήταν σε νεότερη ηλικία θα του υπενθύμιζαν να μιλάει πιο σωστά και σίγουρα θα έχει αντιμετωπίσει τόσους bullies που πιθανώς να το κάνει επίτηδες γιατί είναι που είναι δακτυλοδεικτούμενος, τουλάχιστον το ευχαριστιέται τώρα! Ευχαριστιέται να σας δίνει λόγους να τον αντιπαθείτε ή συμπαθείτε.

”Ποιoς είσαι εσύ που θα με κρίνεις για τη ζωή που κάνω; Δεν είμαι τέλειος και δεν χρειάζεται να είμαι. Και πριν ξεκινήσεις να με δείχνεις, βεβαιώσου ότι τα χέρια σου είναι καθαρά”.
-Bob Marley

(το άρθρο "Ασυμβίβαστοι Αθυρόστομοι" δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβριο του 2017 από το AridaiaNews.gr)